Κυριακή, 14 Αυγούστου 2016

Οι αστερίες


Πολλές φορές κάνουμε συζητήσεις με τα παιδιά για τους λόγους που αξίζει να προσφέρουμε τη βοήθειά μας ή να αναλάβουμε δράση και να μη μένουμε παρατηρητές όσων συμβαίνουν γύρω μας. 
Τα περιστατικά άλλοτε έχουν άμεση σχέση με το σχολείο και άλλοτε όχι. Τα παιδιά προβληματίζονται, συζητούν μεταξύ τους και θέλουν να μάθουν τι θα έκανα εγώ, αν ήμουν στη θέση τους. 
Η ερώτηση "Τι νόημα έχει να το κάνω, αφού...;" προκύπτει συχνά-πυκνά στην κουβέντα. "Τι νόημα έχει να υπερασπιστώ το Γιάννη, όταν τον κοροϊδεύουν, αφού...", "Τι νόημα έχει να βοηθήσω το αδέσποτο γατάκι έξω από το σχολείο, αφού...", "Τι νόημα έχει να μαζέψω τα σκουπίδια που έπεσαν κάτω, αφού..." και πολλές ακόμα ερωτήσεις με το "αφού" μέσα στην πρόταση.
Η ιστορία που ακολουθεί εξηγεί με σύντομο τρόπο, ότι η προσφορά βοήθειας, όσο μικρή και αν είναι, όσο ανώφελη και αν μοιάζει, ποτέ δεν είναι άσκοπη και δεν στερείται νοήματος. Πάντα έχει νόημα για αυτόν που βοηθάμε. Μου αρέσει να την αφηγούμαι και αρέσει και στα παιδιά. Πάει κάπως έτσι...


«Ήταν κάποτε ένας παππούς που περπατούσε σε μια παραλία με τον εγγονό του. Το αγόρι μάζευε κάθε αστερία που έβρισκε μπροστά του και τον πετούσε και πάλι στον ωκεανό.«Αν τους άφηνα εδώ», είπε το αγόρι «θα ξεραίνονταν και θα πέθαιναν. Έτσι τους σώζω τη ζωή.» Τότε είπε ο παππούς: «Αυτή η παραλία όμως εκτείνεται για μίλια και έχει εκατομμύρια αστερίες. Αυτό που κάνεις δεν μπορεί να αλλάξει την κατάσταση.» Το αγόρι κοίταξε τον αστερία που κρατούσε στα χέρια του, τον πέταξε πίσω στη θάλασσα και απάντησε «Για αυτόν τον αστερία όμως την αλλάζει.»

Τη συγκεκριμένη ιστορία, είχα ακούσει κάποια στιγμή, σε κάποια επιμόρφωση και αργότερα ανακάλυψα τυχαία, ότι προέρχεται από το βιβλίο "Χτίζοντας καλύτερη σχέση με τα παιδιά στην τάξη" της Bonnie Miller.


Share:

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου